Ik passeerde vele kerken, small, medium, large and kingsize. En bijna elk gehucht telt zo’n combinatie. In het fraaie stadje Holland, boven Chicago bij het grote meer, had de gids van het Holland Museum voor Pasen 92 kaarten verstuurd. ‘Zo veel zullen er hier ongeveer zijn’. Holland telt 30.000 inwoners.

Vanochtend stapte ik, verder noordwaarts, bij een medium-geval naar binnen.

Het was een Reformed Presbyterian Community Church. Enorm parkeerterrein, natuurlijk, gezellig-zakelijke ontvangstruimte, van het type het betere congres. Behalve dat hiér gastheer en gastvrouw, well-dressed, je persoonlijk de hand komen schudden als welkom. En dat zo’n 700 keer. Op tafels: kaartjes, folders, petities, koffie, en snoep voor de kleintjes. Aan het begin van de dienst schudt iedere kerkganger de hand van allen binnen handbereik. Community indeed.

Hoe deze kerk er van binnen uit ziet? Precies zoals een modern theater in Apeldoorn of Appelscha, waar de overdosis cabaretiers die Nederland rijk is hun bittere leukigheden komen vertonen. Het decor hier? Een huiskamer, met een cut-out van een levensgrote olifant. De olifant in de huiskamer, het thema van deze bijeenkomst: stilte, onaangenaamheden of falen in de relatie of op het werk, wherever, kortom mislukkig waar je niet over praat, maar die zo groot als een olifant in je leven staat.

Voordat de power-pointed dominee zijn zeer geestige, perfect getimede conference over ‘failure and hope’ begint, heeft de gemeente al 20 minuten a capella-lofzangen op alles wat maar Holy is achter de rug van acht Afro-Amerikaanse jongeren. En een popband – drie gitaren, drum – die al even fraaie moderne popgospels ten gehore brengt, de teksten op grote schermen zichtbaar. Later zullen nog een gitarist en pianiste zingen, net Bob Dylan en Joan Baez, maar dan over Praise the Lord, en niets anders.
US-Collegae hadden me gewaarschuwd dat het hier strenger dan streng zou zijn, ‘anti-gay, anti-abortion, you know the stuff’, met veel psalemen en gepreek over hel en verdoemenis. Niets van dit al. Dit kon de vroegere 8^e Mei Beweging zijn, of de linkervleugel van de ChristenUnie. Alleen blije gezichten, gelach en gezang, en veel gulle giften voor het team uit het stadje dat gisteren afreisde naar de Dominicaanse Republiek om er bekeringswerk te doen plus wat medische charitas. En iedereen kon zich nu opgeven om in de zomer mee te gaan.
De dominee sprak over mislukking en het niet opgeven van de hoop: ‘That’s what the producer said: ‘’You’ll never gonna make it,….. Elvis’’. Apostel Petrus – drie keer verloochende hij Jezus, tot de haan kraaide, en op deze belofte brekende ‘loser’ bouwde Jezus zijn kerk. ‘Wie van jullie heeft wel eens gefaald, is wel eens mislukt? Raise your hand’. Vrijwel alle 700 handen gingen omhoog.

Na precies 60 minuten was de dienst voorbij, en even later kon je velen van hen zien aanschuiven bij the breakfast-restaurants langs de mall, deze heette Big Boy, of welke andere gein-namen deze all you can eat for 4.99 $ fast foods ook hebben.
Toegeven, in die kerk zat de keurige Joe Sixpack met zijn gezin, of iets meer bovenmodaal. In deze regio wonen weinig zwarten. Maar de wetenschapper – met Obama bumper-sticker en hopend dat zijn bijdrage aan de campagne hem een dinner-for-four zou opleveren met zijn held – die ik had uitgenodigd mee te gaan, omdat ie een verklaarde atheïst zei te zijn, was onder de indruk van de kracht van het gezang, van de preek, van het geheel.
‘Ja, velen zoals ik zijn inderdaad wel moe van het cynisme over zichzelf, over de politiek, over de media, over alles eigenlijk. Misschien stem ik daarom wel Obama’.
Obama lijkt met zijn gerpaat over ‘hope’ dus de juiste snaar te raken; ook als vele doorgeleerden dat niet durven te bekennen: hij betekent voor hen de verzoening met, zo niet terugkeer naar, een al dan niet religieuze vorm van ‘meaning of life’.
En zo lijkt Obama met religie te doen wat Bruce Springsteen 25 jaar geleden deed met het anti-establishment-sentiment van The Sixties’ Generation. Met zijn album ‘Born in the USA’ – wapperende Stars and Stripes op de cover – verzoende hij het linkse deel der natie met het patriotisme van de Silent Majority. Het nummer zelf gaat immers, net als Sylvester Stallone’s 1982-film ‘Rambo: First Blood’, over de ten onrechte negatief bejegende Vietnamsoldaten na terugkeer uit die verloren oorlog.
Toen Bob Dylan tien jaar daarvoor al reli ging, en o.a. ‘Knockin’ on Heavens Door’ uitbracht, lachte het toen nog beroemde blad Rolling Stone hem uit. De cover van het laatste nummer, van 20 maart, toont een man, zowat omgeven door de stralenkrans van Jezus Christus zelf. De kop: ‘Barack Obama. A New Hope’. De hele cover-story is een bijna beschamende hagiografie over de man die, in elk geval Rolling Stone, weer hoop geeft.
Om de een of andere reden krijg ik vandaag voortdurend een zin uit die andere Vietnam-song in het hoofd, van Billy Joel: ‘They sent us Playboy, they gave us Bob Hope’.

Waarom? Omdat Obama, net als Playboy, veel belooft, but not the real thing? Behalve hoop dan. Omdat de babyboomers intussen nog hun cynisme blijven koesteren, en nog niet echt durven uitkomen voor hun heimelijke verlangen naar ‘meaning’? En dat, mede daarom, de kans niet gering is dat de Bob Hope van nu, John McCain – de man van de eer - het zal winnen?

God only knows.