Henri Beunders - Professor of History, Media and Culture

Home Personal Publications Press Contact Media Search

Search this site

Het monster van Frankenstein: spin

Wij knippen als moedwillig de belangen van de partij worden geschaad, zei de SP-secretaris in Nova over de schorsing van de hoofdredacteur van het partijblad Tribune. Zij had geweigerd een kritisch artikel over de SP in te trekken. Aan die uitleg had vast geen doctor spin zitten sleutelen.

In de BBC-serie Alastair Campbell Diaries over Blairs spin-doctor kwamen we ook weinig te weten over dat spinnen, een van die spookwoorden van vandaag. Eerder deze week kon Balkenendes spinner, Jack de Vries, ook geen voorbeeld geven. U draait had de premier helemaal zelf bedacht over Bos.

Het broeikaseffect lijkt ook meer dan een goeie spin van Al Gore. De omstreden KRO-docu The Great Global Warming Swindle sprak van een monsterverbond. In 1974 waarschuwde men nog voor een ijstijd. Na de oliecrisis en al die mijnwerkersstakingen wilde premier Thatcher in de jaren 80 onafhankelijkheid, dus kernenergie. Of de wetenschap daar een aantrekkelijk modelletje voor wilde leveren. Dat werd het broeikaseffect. Na de val van het communisme kozen de milieuactivisten het globaliserende kapitalisme als nieuwe duivel, als opvolger van zeehonden- en walvisjacht, en begonnen hetzelfde te beweren. Aldus een oud-leider van Greenpeace. Interessant.

In het Grote Klimaatdebat werd gedebatteerd over de ware boosdoener: zon of mens? Als je er met röntgenogen naar kijkt, zie je geen vriendelijk zonnetje, maar een briesende tijger, had een Brit gezegd. Een tafeldeskundige knikte. In 2012 gaat die tijger een beetje dimmen, dan hebben we weer elke winter een Elfstedentocht. Nee, zei de ander, het is de mens. Sinds de Industriële Revolutie is de uitstoot met 30 procent gestegen. Hoho, zei co-presentator Jort Kelder, we moeten er nu wel even uitkomen.

Dat gebeurde niet, al kreeg de knippende VN er flink van langs. De consensus: de politici eisen helaas eenduidigheid. We accepteren de onzichtbare hand in onze economie, maar niet in het milieu. Pseudo-religie dus? Nee, zei men, wel een kongsi van politici, VN, NGOs en milieubeweging. Die léven van kooldioxide, zeg maar.

Het toeval gaf ons aansluitend Mary Shelleys Frankenstein (1994), geen onaardige afsluiting van Live Earth en de rol van The Modern Prometheus, de ondertitel van haar roman uit 1819. De film begint en eindigt in de sneeuw. Na een vulkanische uitbarsting sneeuwde en stormde het in de zomer van 1816 bij Genève, zodat gastheer Lord Byron zijn gasten vroeg een spookverhaaltje voor te dragen. Hij zelf schreef wat over vampiers, het begin van de vampiermythes. Mary bedacht het idee van wetenschapper Frankenstein die nieuw leven wilde scheppen, omdat hij het zo rot vond dat zijn moeder dood was.

Zijn creatie vlucht, wordt een monster, want hij vindt het maar niks, zo zonder naam, identiteit en liefde. Hij gaat op wraaktocht, vermoordt Victors vrouw, en diens jacht op zijn creatie eindigt op de Noordpool. Victor bezwijkt, het monster krijgt spijt en steekt hen samen in de fik. En verdomd, het ijs smelt ter plekke. Als graftekst sprak de vriend: Hij die de wetenschap vermeerdert, vermeerdert smart. De roman was het verzet van de Romantiek tegen te veel rationaliteit én liefdeloosheid.

Tussen klimaat en Frankenstein flitste Char, het medium, nog voorbij, pratend met de moeder van Bart de Graaff. Die voelde zij, want zij voelt de energie van levende én dode mensen, liefde sterft namelijk niet. Hoe romantisch. Het is intuïtie, gezond verstand en logica, zei ze. Wat voor spookachtige kennis er op volgde weet ik niet. Een goeie spin leek het me wel. Voor de hele aarde.

Back

Comments and feedback

No comments for this article posted yet
To post a comment, fill the form below and press Submit.

Post comment or feedback

Design by Carlo Bernardini